Het verhaal van mevrouw Donselaar

Het verhaal van mevrouw Donselaar

‘Ik ben een echte Woudenberger’. Mevrouw Donselaar (94) zegt het met een bescheiden glimlach vanuit haar gezellige woonkamer in zorglocatie Groenewoude. Vier jaar geleden raakte zij plotseling deels verlamd. Toen de ergste schrik geweken was, wende zij aan haar nieuwe leven in een rolstoel. Elke dag denkt ze even aan haar man, ziet zij haar kroost en speelt ze spelletjes. ‘De tijd vliegt voorbij, zo lijkt het soms.’

Tot vier jaar geleden woonde mevrouw Donselaar nog volledig zelfstandig. Daarna ging dat niet meer. ‘Het was hier in het begin heus wel even aanpassen’, vertelt zij eerlijk. Maar inmiddels heeft zij haar draai volledig gevonden.

Op de tablet
Ze is een vrouw van vaste gewoontes. Iedere ochtend leest zij in de Bijbel. Vervolgens pakt zij haar tablet uit het ladekastje om wat berichten uit te wisselen met de kinderen of met bekenden. ‘Ik moet zeggen, je kunt ook leuke spelletjes doen op zo’n apparaat.’

Te druk om terug te kijken
Nog iedere dag mist zij haar man die 22 jaar geleden overleed. ‘Als er iets gebeurt - dat hoeft niks bijzonders te zijn, gewoon iets kleins - dan denk ik, ach, wat zou pa nu hebben gezegd?’ Toch benadrukt ze dat ze niet vaak terugkijkt op haar 94 jaren. Ze voelt zich ook niet zo oud. ‘Nee hoor, ik ben veel te druk met van alles om daarbij stil te staan.’

Pretoogjes
Dochter Bets komt twee keer per week bij haar moeder langs. ‘Dan doe ik wat praktische dingetjes voor haar en hebben we het gewoon gezellig samen’, aldus Bets. Veel van de andere kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van mevrouw Donselaar wonen ook in buurt en spelen een grote rol in haar leven. Geen dag gaat er voorbij zonder dat welkom bezoek op haar deur klopt. Dan komt er vaak een gezelschapsspel op tafel. Als zij daarover praat, zeggen haar pretoogjes genoeg.

Bron: Voor elkaar, met Charim (voorjaar 2019)
Auteur: Petra van Leeuwen/ Fotograaf: Bas Meijer